09-05-2009 Marathon van Gilze

De eerste marathon hier? Ik dacht dat ik al vaker had gelezen over een marathon (of zelfs ultra) in deze contreien! Maar het staat zo op de site en wie ben ik om aan de organisatoren te twijfelen.

Vorige week die van Hank overgeslagen omdat er af en toe ook wat tijd aan het gezin en de klussen in huis besteed moeten worden. Mooi meegenomen is dat Jeroen een zus heeft wonen in dit dorp, dus dat zou omkleedruimte, koffie en een warme douche kunnen betekenen.

Helaas horen we de dinsdag van tevoren dat ze naar een ‘Bluesfestival’ moet op de bewuste dag en we dus wordt het weer omkleden vanuit de auto.

Jeroen opgepikt in Zeist en dan naar Brabant. Met iets minder dan een uur voor de start staan we in ‘de Schakel’ om onze startnummers en een T-shirt op te halen. Goede locatie, genoeg wc’s, veel ruimte en een bar. Een beetje bijzonder is dat je je eigen maat T-shirt moet opzoeken uit een doos.

Even koffie gedronken in de bar en dan naar de auto voor de laatste voorbereidin-gen.

We starten voor ‘de Schakel’ op een klinkerweg. Niet mijn favoriete ondergrond. Maar gelukkig gaat dat na enkele honderden meters over in een heerlijk vlak stukje asfalt. Redelijk wat publiek langs de weg.

We gaan vier rondjes van 10,55 kilometer lopen. Jeroen heeft daar een hekel aan, maar ik vind het wel prettig. Op die manier kan ik me beter oriënteren en mijn moraal blijft langer hoog als ik weet waar ik ben (ten opzichte van de eindstreep.)

Stukje glooiend parcours langs een provinciale weg. Vrijwel het enige stuk waar je auto’s ziet rijden vandaag. Op de rest van het parcours kom ik twee auto’s en het dubbele aantal tractoren tegen.

Ehhh, dat is dan afgezien van die vrachtwagenchauffeur die eerst bij de 7e kilometer het parcours op wil, later nog een keer een poging doet bij de negende kilometer en er vervolgens bij de elfde uiteindelijk toch in slaagt om voorbij een verkeersregelaar te geraken en over het parcours te rijden. Ik moet zelfs stil gaan staan omdat hij een bocht niet kan maken en een aantal keren moet steken.

Als ik een opmerking maak naar de dienstdoende vrijwilliger, antwoord die; “Ach, dat is een bekende. Een lokale zot die bij elke gebeurtenis in het dorp even dwars moet liggen.”

Verder met de plezantere zaken van vandaag. Na het stukje drukke weg gaan we het bos in. Heerlijk overdekt. Want het is best warm vandaag en zo’n beetje schaduw is zalig. Ik denk dat Jeroen achter me loopt, maar in de bocht zie ik dat het iemand anders is. Waar is die dan gebleven? Zou hij gevallen zijn? Hoe hard loop ik dan eigenlijk.

Ik haal een man in van meer dan honderd kilo die hijgt als een trekpaard. Eigenlijk wil ik de man het liefst vertellen dat hij gerust een stapje terug mag doen. Hij heeft nog 17 kilometer te gaan en zoals hij nu klinkt maak ik me een beetje zorgen. Maar ik heb inmiddels wel geleerd dat niet iedereen op dergelijk (goedbedoelde) adviezen zit te wachten.

Bovendien doet hij zijn uiterste best om bij mij aan te haken. “Hardlopen met een lijf zo groot als dat van mij, komt neer op karakter!” Dat zal best, maar in mij optiek is afvallen ook een kwestie van karakter.

Bij kilometer zes haakt hij af en in een stuk van een kilometer loop ik 300 meter van hem weg. Een loper heeft een sterk karakter nodig, maar een beetje zelfkennis is ook niet verkeerd.

De streep van de tien kilometer ligt net buiten het dorp. Nog 550 meter en het eerste rondje zit erop. Ik kom aan de praat met een jongen uit Breda, die zijn eerste wed-strijd (een halve marathon!) loopt en in november naar New York wil voor de hele. Gezien het gemak waarmee hij nu over de weg zweeft en het feit dat hij nog voluit loopt te praten schat ik zijn kansen hoog in.

Hij is fysiotherapeut en wil alles weten van mijn 85 marathons. Hoe kan dat, hoe train je dan, wat eet je? Zo zijn we bij kilometer 20 voordat ik het goed en wel doorheb. Op zich is dat natuurlijk niet erg, maar al doende houden we nog steeds het tempo aan waarvan ik daarnet bij de eerste doorkomst nog dacht dat het veel te hoog lag.

Daarom de derde ronde een stapje terug en bij de drinkpost van de 25 even op mijn gemak wat gegeten.

Tussen de 26^e en de 27^e kilometer passeer ik de laatste halve-marathon-loper. Die zal uiteindelijk pas finishen na de 12^e marathonloper. Maar hij loopt zijn eigen tempo en laat zich niet gek maken. Wie niet snel is mag best zijn koppie gebruiken!

“He, hoest”, hoor ik naast me. Jeroen komt langszij, maar ik kan niet aanhaken. Vooral niet omdat we hier net een stukje parcours opgaan dat door de organisatie ‘het zandpad’ wordt genoemd. Een stoffig stuk zand met ongelijk gras langs de kanten, hier en daar een gat opgevuld met steengruis.

Halverwege dit stuk zit een Arabisch stelletje te picknicken. Als die komen om van het uitzicht te genieten zitten ze goed, maar als er ook romantische intenties in het spel zijn dan worden die wel ruw verstoord door 300 hijgende, stofwolken veroor-zakende hardlopers.

Maar blijkbaar is een beetje Arabier is niet vies van een zand, want ook de volgende ronde zitten ze er nog steeds.

Dertig kilometer en mooi op schema. Het enthousiasme bij het publiek is niet minder, maar het episch centrum van hun activiteiten heeft zich verplaatst naar het centrum van Gilze. Dat is logisch, want daar zijn terrasjes, maar het betekent ook dat wij marathonlopers steeds minder publiek krijgen te zien (onderweg.)

Dat zorgt ervoor dat ik het erg moeilijk heb tussen kilometer 34 en 37. Gelukkig heb ik een Belgisch trio (eentje op de fiets) met wie ik regelmatig van positie wissel. Het veertig kilometerpunt ligt te ver voor een van hen. Ze gaan wandelen en ik moet het verder alleen doen. Maar het lukt (natuurlijk.)

Mooie medaille (silhouet van het dorp) met een loper erop. Jeroen heeft een bekende van de vierdaagse in Nijmegen gevonden en, nadat we ons in de auto hebben omgekleed, met hem drinken we nog een biertje op het terras van de schakel.

Leuke loop, goed publiek, een mooi parcours. Brabants gezellig. Al met al een leuk dagje. Misschien volgend jaar weer.